تهمت و قضاوت ممنوع×××
برای خودمان زندگی کنیم،زندگی خودمان را اداره کنیم،مشکلات و مسائل خودمان را حل کنیم،و در زندگی و مسائل کسی وارد نشویم،قضاوت نکنیم،تهمت نزنیم،بدنبال خراب شدن زندگی کسی نباشیم،هدفمان خودمان باشد و مسائل مربوط به خودمان،و دیگران و زندگی شان را هدف قرار ندهیم،ما در جایگاهی نیستیم ک کسی را قضاوت کنیم و یا تهمت بزنیم و کسی ام این حق را ندارد که مارا قضاوت کند و همیشه بشنوید و ببینید و حال دیگری را در خفا جویا شو بعد قضاوت کن.بدنیا نیامده ایم که چشمها و گوشهایمان فقط دیگران رو ببیند،وظیفه انسانیت خودمان را بدرستی انجام دهیم بس است
قضاوت و تهمت و بد به کسی نزنیم…..
(مهرجویی)

کلیپ مرداد برای مرداد ماهی های عزیز

دلتنگی…
دلتنگی درد دارد…
اگر بهترین جا و بهترین آدم کنارت باشد اما باز یه دلتنگیهایی تورو آزار میده و اگر اون دلتنگی نبود شاید زندگی یه بهشت بود برات…حرفهایم را کسانی میفهمند که درک دارند،احساس دارند،نیاز به چندین آدم دارند در زندگی و کسانیکه طعمش راچشیده اند…دلتنگی شدید و غیرقابل هضم یعنی دلتنگی و دوری من از خانواده عزیزم،وقتی ندیدنشان ۳۰ روز۴۰روز ۵۰ روز ….واقعا تصورش هم سخته ک چقدر روزهایی دور دورم…شاید خیلیا بگن مهم خودتی و همسر و بچه و زندگیت…اما اصلا حرف این آدمها برام قابل باور نیست چون میدانم برای هیچکسی و حتی کسیکه خودش اینگونه میگوید حقیقت ندارد و مطمئنم اینجور آدمها خودشان یکماه که چه عرض کنم یک هفته تحمل دوری ندارند و…..فقط زخمت را عمیق میکنند،فقط قلبت را تیره میکنند فقط دردت را زیاد میکنند و انگار که آتشت را شعله ور میکنن،هرچند که سنگدلی و درک نکردن و اینجور چیزا رو نشون میدن و میدونی که هیچکسی اینجور نیس…شاید بهترین همسر و بهترین فرزند کنارم هستن اما دلیل نمیشه که خانواده و عزیزانیکه وجودم درونشان شکل گرفته و عشق و دوست داشتن رو بینهایت ازشون دریافت کردم رو فراموش کنم و نمیتوانم آنقدر سنگدل باشم که همه عشق بی منت و زیاااادشان را نادید بگیرم….و دلتنگ نباشم…
و حیف حیف چه سالهایی ک از عمرم گذشت و صد حیف که چه روزهایی کنارشان نبودم…
انسان با داشتن عزیزان و خانواده و دوستان واقعی زندست وگرنه پول و تفریح و اینچیزا بهونه ای برای زندگی کردن و گذراندن زندگی…
یادم نمیرود روزهاییکه غروب از خواب بیدار میشدم فکر اینکه چقدررر دلتنگم و چقدر دور که نمیتوانم هر لحظه اراده کنم سریع اونجا باشم بدجور آزارم میداد…
و ناراحت تر اینکه چقدر باید خانواده ام بیش از حد درک کنند و خیلی وقتا بگن(همینکه باهم خوب هستید و به خانواده همسرت سر بزنی انگار به ما سر زدی و از خیلی جاها وقتهایی ک باید حضور میداشتیم جلوگیری میکردن که نه نیاز نیست بمونید و ب کارهاتون برسید و عجله نکنید و هزاران درکهای زیادی ک دیگه متنفرم ازین درکای زیادی ک بهم دارن همیشه.)با اینکه میدونی تو قلبشون چیه و چقد عاشقتن و چقدر بینهایت دوستت دارند و چقد جلوی تو فیلم بازی میکنن ک تو کمتر ناراحت بشی…آنقدررر دلتنگم ک شاید هیچکسی نفهمد…مگر میدانم تا کی و چقدر زنده ام؟مگر میدانم چقدر فرصت دارم تا ببینم عزیزانم را؟کاش هیچگاه دلتنگی و دوری برای کسی معنایی نداشت.کاش فاصله و کیلومتر و جاده و شهر و استان و کشور …و چیزی بنام مسافت وجود نداشت.کاش خدا بعضی چیزهارو یکجا بهت میداد

شخصیت بالاترین و واقعی ترین ثروته برای هر انسانی…
اگه پولدار باشی،اگه زیبا و خوش هیکل باشی و اگه بهترین خونه و مکان و جا و منزلت رو داشته باشی اما شخصیت نداشته باشی فایده ای نداره و دیگران میگن همه چی ام داره اما شخصیت نداره،محبت نداره،رفتار و اخلاق نداره،عقده ایه،برخوردش صفره،و هزاران دلایل و منطق و چیزهایی که خودتون شاید بهتر بدونید…
در کل میخوام بگم هر چیزی ام که داشته باشی مهم نیست اما شخصیت کامل کننده و مهتر از هررر چیزیه…

و یک ثروت واقعی یعنی با شخصیت بودن هر انسان

و دنیای ما سخت محتاج انسانهای باشخصیته

گفته ها کامل کننده هر انسانی نیست،و هیچ انسانی هم کامل نیست،مثلا من اگه این چیزارو مینویسم دلیل بر کامل بودن و بهترین بودن من نیست و خیلی وقتا ممکنه بهترین آدمها هم در شرایطی و مسائلی تغییر کنند

زندگیتان سرشار از انسانهای باشخصیت

(مهرجویی)